Veenoord

In Veenoord werd gisteren de laatste ONK om het Nederlands kampioenschap voor de ‘Nationalen’ verreden. We waren mooi op tijd aanwezig om alles klaar te maken voor de race want deze avond moest het gebeuren. De training ging goed maar we waren niet helemaal tevreden over de starts.

In de series stonden we steeds met zes man aan de start. In de eerste serie had ik jammer genoeg geen goede start ik bleef tussen het geweld hangen wat resulteerde in een vijfde plek.

In de tweede serie kwam ik weer slecht van start. Ik had de koppeling al wat bijgesteld maar had teveel ‘overspin’. In deze serie werd ik derde. Op deze manier te weinig punten om de finale te halen.
Ik raakte even in paniek, en heb snel telefonisch contact gezocht met tuner BvE. Na enig overleg hebben we een verandering aan ontsteking en carburateur gemaakt.

Met de derde serie kwam ook de laatste kans om genoeg punten te pakken, anders was een plek in de finale verkeken.

Voor de  finale, het licht stond op groen het lint ging omhoog en ik dacht bij mezelf  ‘planke’ met dat ding en niet weer dicht!  BvE z’n aanbevelingen, met betrekking tot de afstelling van de motor, bleek succesvol. Ik ging als een raket uit de start en werd tweede. Dit waren hele belangrijke puntjes voor mij. En met nog 1 serie in het verschiet stonden alle kansen weer open om die finale te halen.

Mijn vader en ik hebben snel het wiel gedraaid en op naar serie 4. Ik wist dat ik minimaal eerste of tweede moest worden om in die finale te komen. Dat zou  geen eenvoudige klus worden ook omdat mijn grote concurrent en vriend, Kai Huckenbeck, in deze serie zat. Kai is op dit moment niet te berijden. Ik train veel met hem en hij blijft een klasse apart. Ik win het wel eens met een training maar meestal is het andersom, maar ja ik dacht, ik probeer alles. Als ik maar bij de eerste twee zit.

Aan de start stonden Kai en Jeffrey Woordman naast mij, beide goede tegenstanders.
Nadat het lint omhoog schoot maakte de motor voor een lift wat omhoog en weg was ik. Ik zag alleen Kai voor me rijden toen ik achterom keek realiseerde ik me dat ik tweede positie lag. Ik dacht Kai jonge, ga jij maar, als ik deze plek voor Woordman maar vasthoud dan is’t mij wel goed.
Ik werd in deze serie gelukkig tweede, hiermee had ik  de finale plek definitief te pakken.

Ik ging snel naar de bus om me voor te bereiden op de finale. Mijn vader maakte de motor klaar en ik ging nog even rustig met Kai in gesprek. Toen was het zo ver ik ging richting de fuik en maakte me op voor de laatste finale heat. Aan de start stond een sterk veld, Kai Huckenbeck , Dennis Noordman,  Lars Zandvliet, Jeffrey Woordman en Bernd Dinklage.
Ik had voor startplek groen gekozen. Ik dacht als de start weer zo goed is kan ik misschien zo buitenom doortrekken. Toen het licht voor de laatste maal op groen ging en het lint omhoog  schoot reden Kai en Jeffrey onder mij door samen met Dinklage tot bij het uitkomen van de bocht lukte mijn plan. Kai was weg en alleen Jeffrey zat nog onder mij. Ik bleef even steken in het losse gravel en weg was Jeffrey. Het ging nu tussen mij en Bernd. Ik trok het frame recht en kreeg weer grip. Ik dacht  bij mezelf wat er ook gebeurd dat podium haal ik vanavond! Het was een mooie race. Met Dinklage constant aan mijn achterwiel haalde ik toch als derde de finish.

Kai als terecht eerste, hij had dit jaar ook alle andere ONK races gewonnen. Woordman eindigde  verassend tweede. Toch die Woordman! Het was een pracht dag en ik ging zeer tevreden naar huis vooral na die eerste twee series BvE’tje bedankt jonge!

Henk